W pracowni...

... powstają różne ceramiczne cuda:

 Można też samemu spróbować.
W tym celu należy dobrze wyrobić glinę...

Potem można toczyć na kole...

..... albo dowolnie lepić:

Następny krok to przyozdabianie szkliwem....

... i po wypaleniu można cieszyć się z osiągniętych rezultatów

Wczoraj tylko podglądałam, ale chyba muszę się w to pod okiem Zosi pobawić!

Sprawdzałam dzisiaj kolokwia....

Rysunek jest prawidłowy, krzywa popytu to ta, oznaczona literką  "d"........

Panna Maria w zdecydowanie lepszym nastroju....

Bella zwana Belcią

Mijają właśnie trzy lata od chwili, kiedy trafiła do nas z Palucha. Miała to szczęście, że opiekowali się nią wolontariusze współpracujący z Fundacją "Przytul Psa"  (http://www.przytulpsa.pl/) ,  i dzięki temu mogłam znaleźć jej zdjęcia na stronie http://www.psy.warszawa.pl/.  Inaczej pewnie trudno było by mi wybrać psiaka spośród tej błagającej o miłość gromady....
Kiedy ją -dzięki pomocy Pani Wiesi, która zawiozła nas do domu i przy okazji zrobiła te zdjęcia - zabierałam z Palucha  wyglądała tak:

Ale już po pierwszej kąpieli i wstępnym czesaniu trochę się zmieniła...

Belcia to kolejny "schroniskowiec" w naszym domu,  pierwsza - Pusia - trafiła do nas jeszcze ze schroniska mieszczącego się na Polu Mokotowskim. 
W odróżnieniu od jej poprzedniczek musiała nie mieć złych doswiadczeń z ludźmi, bo kocha prawie (ale "prawie" robi pewną różnicę)  wszystkich.   Za to psy dzieli na trzy kategorie: wrogów, śmiertelnych wrogów i śmiertelnie śmiertelnych wrogów - do tej ostatniej zaliczamy wszystkie psie sąsiadki z naszej ulicy i okolic. Jest jeszcze jeden kolega - Kubuś, na którego tylko czasmi warczy, i który jej się trochę boi....
Dzisiaj już właściwie bez problemu udaje nam się przejść obok innych psów, nawet gdy to one rozpoczną awanturę, ale początki były baardzo trudne.  Konsekwentne działanie i nagrody za dobre zachowanie przyniosły jednak rezultaty.
Poza tym Belcia jest raczej karna, raczej nie narzucająca się i bardzo kochana.
Sporo czasu spędza w ogródku, w którym ubyło nam trochę kwiatów, bo  na ścieżkach przelotowych i wzdłuż płotu nie mają żadnych szans na przeżycie.

Uwielbia mieć dużo zabawek, nawet tych, w wersji szczątkowej. Obowiązkowo przynosi jedną z nich na powitanie i domownikom, i gościom. Każdą nową wypuszcza z pyska dopiero w chwili, gdy przestaje piszczeć....

Najważnijsze w zyciu naszego psą  są:  pora karmienia i  spacery.....

........więc być czujną, gdy Pani pojawia się w kuchni.

A to nasza ściezka spacerowa: 

A potem to już tylko  służba.......

 

.....pieszczoty i słdkie lenistwo.....